La Ventoux

Het plan
Het advies van de trainer was rustig beginnen maar daar kon ik me niet helemaal in vinden.
De Arno's (AJG ruim 10 jaar cyclo-ervaring en inmiddels rond de 150 cyclo's gereden en Dingo met 3 jaar ervaring) geraadpleegd en zei waren het wel met me eens.
Na de MV heb je tijd zat om te herstellen.
Ze drukten me alleen wel op het hart het na de MV rustig aan te gaan doen voor de zogenaamde finale: "De MV is zo'n lange klim waardoor je daar eenmaal boven zit met allemaal mensen die net zo snel klimmen als jij. Die vormen een groepje en zullen je beslist terughalen als jij er vandoor gaat. Ga dus in dat groepje zitten en rijd niet op kop. Bewaar je krachten voor die laatse col. Als je dan nog wat over hebt rijd je ze daar maar zoek en knal je na de afdaling als eerste van dat groepje over de finish."
Aangezien het niet in mijn aard zit alleen maar te profiteren van anderen kon ik me er niet helemaal in vinden maar ik besefte dat dit nu juist het spel is. Ik sloeg hun advies op en zou wel kijken.

De praktijk
Zo gezegd zo gedaan.
De zenuwen gierden door mijn lijf tijdens de eerste km's en ik probeerde zo hard mogelijk mee te komen. Eerst 2 ardennen-achtige klims vol omhoog dan de MV in eigen tempo (midden D3.)

Tijdens de tweede klim (col de la Chaine) moest ik mijn eigen tempo al opzoeken aangezien het flink tegenviel (onderschat) en tijdens de eerste helft van de Mont Ventoux werd ik veel ingehaald. Midden D3 zat er ook niet in. Randje D2/D3 voelde gewoon beter. Er spookten weer allerlei negativiteit door mijn hoofd: "wat gaat dit slecht, hoe moet dit straks in La Marmotte, dan moet ik er 3 op, moet ik daar nog wel aan beginnen, enz."
Echt vlot ging het ook niet. Vooral als het meer dan 9-10% werd zakte de snelheid onevenredig veel. Stukken reed ik maar 9-10km/h! Onder de 8% maakte ik juist veel snelheid (ruim boven de 15km/h.)

Maar toen.....
Tijdens de tweede helft van de klim zag ik dat ik mensen ging inhalen en vooral mensen die me net nog voorbij reden. Zou ik het dan toch goed hebben ingedeeld en zij niet?
Nog meer mensen haalde ik in die me net nog voorbij reden waarvan er 1 meteen weer achter me aanging en me daarna weer inhaalde. Ik besloot achter hem aan te gaan en verder niet gek te doen. Op zo'n 1400 hoogtemeters was er water. Mijn bidons waren leeg maar dat mannetje reed door en ik was zelf ook niet van plan om de laatste 500hm 1.5kg zwaarder te bedwingen. Ruim een half uur zonder water. Ik besefte het risico maar het ging lekker.
Het kale stuk boven de boomgrens kwam en er werden al foto's gemaakt. Het is niet ver meer. Ik kon een blij gezicht niet meer onderdrukken dus ben nog wat harder gaan rijden.



Eenmaal boven en zo'n 50km verder mijn bidons gevuld, een gelletje naar binnen gewerkt en afdalen maar.

Het afdalen ging heerlijk en een paar mannen volgden mijn spoor. Na een tijdje kwam er wat wind tegen en haalde een goede daler me in. Ik besloot hem te volgen en eenmaal uit het bos van de MV begon zich er een groep te vormen. Eventjes in gezeten maar het ging me niet hard genoeg toe het weer wat steiler naar beneden ging dus voorop. Het vlakte weer wat af en ik bedacht me wat AJG en Dingo me op het hart drukten: "Doe niet zo dom!"

Ik liet me wat terugzakken in de groep en ik kon de rest van de rit heerlijk meepeddelen tot er weer en waterpost was na zo'n 90km. Een groot deel van de groep reed door maar ik moest echt al een tijdje plassen en hoefde maar 1 bidon te vullen. Meteen na de stop kwam de eerste van de 3 klims die nog zouden volgen. Ik zag dat een enkeling gelost was uit de groep of ook was gestopt en besloot als een gek omhoog te knallen. 1 jongen reed met me mee (met Phonac kleding) en we trokken ons echt aan elkaar op.
Bijna boven een flink deel van de groep bijgehaald. In de afdaling die volgde haalden we de rest bij.

Zo, en nu weer dimmen en net doen (nou ja, net doen... )alsof ik het best lastig heb. We reden verder en ik herstelde weer super. De tweede klim (col de Veaux)kwam en er werd naar mijn idee heel rustig opgereden. Er werd wat rondgekeken en iedereen zag er moe uit. Ik besloot ook maar een moeilijk gezicht te trekken en me af en toe te laten inhalen maar van binnen voelde ik de adrenaline: ik wil knallen! Maar niet doen...wachten, Sander!.....dat willen ze juist....

Tijdens de lange weg in de groep had ik allang gekeken naar wie de beste klimmers zouden zijn en wie ik dus zou moeten proberen bij te houden. Lichte, niet te grote smalle manntjes met vlezige kuiten.

We zijn boven. Wat een makkie zeg! Ik ga voorrijden in de afdaling en liep wat uit op de groep. Een bord 'gevaarlijke afdaling' die ik er al zoveel had gezien kwam. Dat is voor mij meestal meer een signaal van 'Leuk!' ipv 'pas op!'
Er kwam een bocht naar rechts en we reden hard. Eenmaal in de bocht wat bijgeremd en we reden om een stuk rots heen waarna de bocht nog verder ging maar ook wat scherper werd. Oei! We reden echt veel te hard en hadden de bocht niet goed gelezen. Er lag ook nog geen lekker glad asvalt maar wat steentjes-achtig. Ik had gelukkig wat afstand van de groep en moest flink in de remmen en ondertussen schuin insturen zonder van de weg te raken of te gaan glijden over het grind. Ik haalde het werkelijk nèt!
Ik keek meteen om hoe het met de anderen ging. Zij konden mij namenlijk niet zien door de scherpe bocht en Zouden voor dezelfde verrassing komen te staan. Ik hoorde een kreet en zag iig 2 mannen bijna recht de bocht uitvliegen. Ai!
Ik voelde me vrij schuldig aangezien ik op te hoog tempo reed. Maar aan de andere kant kozen ze er zelf voor mij proberen bij te houden. Tja....

Een klein deel van de groep kwam ook nog redelijk vlot door de bocht en de afdaling ging verder. Ik besloot nu (zonder teveel risico's) toch wat gas te geven en zag een mannetje of 5 rijden en sloot aan. Deze 5 man waaronder die jongen in de Phonac-kledij kwamen uit onze groep. Die had ik dus gemist tijdens de klim en waren er dus vandoor gegaan. Samen verder gereden tot aan de laatste klim.

Het ging wat omhoog en er werd wat Frans geluld. Iemand vroeg volgens mij of dit die laatste klim was maar dat bleek nog niet. Ik dacht "ah, dus ze gaan zo flink rijden."
De klim (col de la Chaine) begon en ik besloot niets geks te doen. Er werd doorgereden en ik volgde gewoon. 1 man reed hard vooruit, de rest reed gezamelijk door. Er moest iemand lossen. Er kwam een bocht, het % werd ietsje minder of we kregen wat wind mee maar het tempo ging niet echt veel omhoog. Eigenlijk durfde ik nog niet echt gas te geven want het ging op zich hard zat. Toch besloot ik alvast wat harder te gaan rijden om als eerste van de groep te zijn en kijken hoe er gereageerd werd.
We reden verder en ik keek om. Er volgden er maar 2. Huh? 2 maar? Ik ging nog maar eens staan en deed mezelf best pijn. Ging weer zitten en keek om:
beide heren gelost maar dat Phonac-mannetje zat nog best dichtbij.
Als ie zou zien dat ie weer inloopt wordt ie weer sterk dacht ik. Dus nog een keer staan en groot verzet rondmalen. Meters maken. Auw. Dat mannetje in het blauw die vooruit was gereden haalde ik inmiddels in. ik moest weer wat langzamer gaan want het was zo'n beetje wel op. Ik keek om. Dat Phonac-mannetje had het duidelijk opgegeven en reed eigen tempo verder maar die man die ik net pas heb ingehaald die had nog wat bewaard leek het. Het einde van de col kwam in zicht. Nog maar 1 stuk klim die op de macht kon. Staan. Puur op kracht gereden tot aan de bocht waar het eindelijk vlak werd.

Afdalen maar. Iets herstellen maar wel gas blijven geven. Dat mannetje in het blauw gaf het nog niet op. Onverwachts kwam er weer een klim op de macht en daarna een paar scherpe bochten. Gassen! dacht ik. Als ie me niet meer ziet stopt ie wel.
En ja, de laatse km's heb ik hem niet meer gezien en heb ik nog 3 keer een lonely rider ingehaald waarbij ik steeds extra gas gaf tijdens het inhalen zodat ze niet in mijn wiel gingen zitten. Het laatste stuk was zwaarder dan ik dacht door de tegenwind maar het gevoel van een soort overwinning overheerste.
Ik was immers eerste van die grote groep waar ik steeds bij zat.

In 5.10 binnen (5.05 rijtijd.) Van tevoren hoopte ik er iets minder dan 6.30 uur over te doen.
158ste overall van de 483 (33%) en 42ste in mijn catogerie van de 112 (38%)
Tijdens de SRC nog bij de beste 12% overall. Zegt dus veel over het deelnemersveld.

De 144 beloofde km's bleken er wel maar 133 te zijn.
Een euforisch gevoel van overwinning (alsof ik de hele tocht gewonnen had, hahaha.) Nog niet eerder op deze manier gereden.

De meesten vonden de rit lastig maar ik vond hem eigenlijk makkelijker gaan dat de AGR, SRC of KBK.


De volgende dag de Grimpee gereden.
Daar heb ik helaas geen sterke verhalen over.
De laatste km's heb ik echt goed afgezien maar ben blij dat ik het gedaan heb.
De afdaling was vreselijk. Wat een kou.

AJG en Dingo: Bedankt voor deze superwijze lessen.
Sander: bedankt dat je eens een keer luisterd.
Martijn: leuk kennis gemaakt te hebben.
Tien: ook leuk kennis gemaakt te hebben. Minder leuk dat je me echt zwaar klopte tijdens de Grimpee.
PFW: Je bent niet ziek meer!