Tijd 10:35:14. 14 sec te langzaam voor zilver.Ging goed van start. Op Glandon rond hartslag 170 gereden. Ging goed omhoog, niet echt voluit.Afdaling was link. Werd aan alle kanten voorbij gereden. Op het vlakke toch weer kop gepakt. Bij een gaatje dichtrijden voelde ik al lichte kramp.'s nachts had ik hier ook al last van bij het goedleggen van Youri.Op de Telegraphe voelde ik mij iets misselijk en ging ik weer op 170 omhoog. Niet vol dus!Bovenop Telegraphe nog steeds onder het schema goud.Aan de voet van de Galibier voelde ik kramp opkomen in al mijn beenspieren. Vanaf toen moest ik regelmatig van de fiets en was een goede tijd verkeken.De martelgang was begonnen. Op de Alp moest ik ook regelmatig van de fiets.Toch gehaald samen met alle andere helden.Het is het zwaarste wat ik ooit gedaan heb!!!!!!Op de camping had ik enkele tips gekregen tegen kramp voor de toekomst. Zout in de bidon (deed ik al/ misschien te zuinig) en Magnesium tabletten in ieder geval 3/4 weken voorafgaand aan LM.Tegen de misselijkheid denk ik dat ik in de toekomst niet meerdan 45 gram koolydraten in de bidon moet doen.Volgend jaar gaan we het perfectioneren als het mogelijk is!

La Marmotte 2009. Tijd 9:28:19 - Zilver. De dag van de pech.......... Vol spanning reden we richting de start in Bourg d'Oisans. Eric en ik waren in het gezelschap van Sander. Micha (Tempus) en Frank. Vanaf de start volgt een stevig tempo in het dal van Bourg. Op hetzelfde ogenblik hoor ik het bekende geluid van iets dat op je voorwiel geplakt zit en iedere keer je voorvork raakt. Ik zag niet gelijk wat het was, maar hoopte eigenlijk dat het eraf zou slijten oid. Niet dus! Aan de voet van de Glandon maar even gestopt, het bleek een pleister te zijn. Gelijk even geplast (waarschijnlijk nog de spanning) en bodywarmer uitgedaan. De eerste klim is begonnen. Van te voren de tip gekregen om mijn hartslag in D2 te houden, dit lukte met gemak. Ik haalde zelfs nog genoeg mensen in. Eric was ondanks de eerdere stop nog steeds achter me. Maar toen..... Ik voelde in ene elk steentje in de weg en begon een beetje te hobbelen. Het zal toch niet waar zijn he Ja hoor, lek!!!!!!. Ook een heel lekker plekje, kon nergens mijn fiets lekker neerleggen behalve half over de afgrond. Toen kwam Eric voorbij, of ik lek was????? Daarna Micha met dezelfde vraag. Maar goed, bewust de tijd genomen onder het mom van als ik het niet goed doe sta ik straks weer.. De rest van de klim ging heerlijk. Veel beter dan vorig jaar, maar ik had natuurlijk al weer genoeg tijd verloren door het lekrijden. Ook nog even vluchtig met Micha gesproken. De afdaling ging fantastisch, maar 3 keer ingehaald (vorig jaar 200 keer). Ik begin het zelfs een leuke afdaling te vinden die Glandon In het dal hadden we een mooie groep met motorbegeleiding. Ik heb maar een paar trappen kopwerk gedaan. dat deed ik dit jaar dus wat slimmer.... De Telegraph ging goed. Het was wel erg warm, maar ik kwam toch nog redelijk makkelijk boven. Daar kwam ik Eric weer tegen. Daar werden we fantastich verzorgt door de vader van Sander, hiervoor mijn grote dank, wat een fantastisch service (geef je het even door Sander) De Galibier heb ik samen met Eric beklommen, af en toe was ie eventjes weg, maar dan hoorde ik het kraakje in zijn fiets weer achter me en wist ik dat hij er nog was. Onbewust hadden we veel aan elkaar. Hierna volgde een rappe afdaling, het voelde alsof de weg van ons was. Ondanks de lekke fluit zat het goud er nog steeds in, dus na een snelle waterstop in Bourg begonnen aan de Alp. Al snel voelde ik mij duizelig. Op een gegeven moment leek het zelfs alsof ik in slaap viel. Mijn tellertje gaf 38 graden aan, dat zal het dus wel zijn, de hitte. Maar even gestopt (1 minuutje) om te plassen en flink wat te drinken. Zag Eric gelijk weer voorbij rijden, die zag er nog goed uit!! Toen ik weer begon was alles anders. Mijn hartslag ging niet echt omhoog, maar begon wel weer mensen in te halen. Was 8:49 toch nog mogelijk?????? Hobbel de hobbel! Niet weer he!!!!!!!!!!! Ja hoor, weer lek!!!!! Geen goud dus!!!!! Na La Grave stond ik weer langs de kant. Drie keer is scheepsrecht, met de pleister mee!! Ben maar even op een muurtje gaan zitten en wel 20 keer aan mijn band gevoeld of het echt waar was. Daarna Bianca gebeld om m’n ei kwijt te kunnen (er ook nog aan gedacht om me op te laten halen). Er lag nog iemand roerloos naast mij, ook bij hem nog even gekeken of alles OK was (laat mij maar liggen, zei hij). Daarna in slomotion toch maar weer mijn laatste CO2 patroon en band verbruikt om de klus af te maken. Dit om de bittere nasmaak te voorkomen en omdat opgeven niet in mijn woordenboek voorkomt ( vorig jaar vanaf Valloire met kramp ook uitgereden). Wel bij iedere waterpost heerlijk koud water gepakt en over mijn hoofd gegooid, ik had tijd genoeg voor zilver. De Alp was ondanks de warmte en het slechte begin geen helletocht. Geklokt op 9:28:19 terwijl ik me nog vrij goed voelde. De pasta ging er goed in!! Achteraf toch een redelijk gevoel. Het fietsen ging goed en pech heb je niet in de hand. Eric had 9:01 en goud in zijn categorie. Fantastisch gedaan!!!! Hij had het op de Alp toch nog even zwaar gehad ondanks zijn goede begin, maar dat hoort erbij… En weer gaat al mijn respect uit naar alle deelnemers die de klus onder deze best zware omstandigheden toch hebben geklaard. Ook Sander en Frank hadden een geweldige tijd en niet te vergeten Micha als niet klimmer, fantastisch gedaan. Deze staat!!!!! Nu maar weer nieuwe doelen bedenken. Eerst de Crique eind augustus..