Begon met een zwak gevoel. Lichaam leek leeg maar dat is wel vaker uit het werk.

Na een kwartiertje begon het lekkerder en lekkerder te lopen. Had nog 2 klevertjes die van mij profiteerde en niet over namen of konden nemen
Ik vond het wel best, was al blij dat het lekker draaide met de lichte wind schuin op kop.

Eerste keer weer Ronde Hoep in het ochtendgloren. Alhoewel, ook een heel klein spatje regen gehad.
Eerste keer sinds ik terug ben in Nederland dat het niet stormt. Ook wel eens lekker 

Ook ging het fietsen een stuk beter.
Dat kan in 24 uur toch behoorlijk veranderen. Na de intervalletjes ging het nog verrassend lekker. Gisteren had ik al moeite met een kort ritje duurhartslag

Begonnen met dreigende bewolking, eindigend de stad binnen rijdend met een zonnetje, wat willen we nog meer!
Mijn gevoel voor zaterdag wordt weer iets positiever 

Ging al een stuk lekkerder.

Verschrikkelijk oppassen voor de windstoten. Heel voorzichtig gereden

Rustige ww ritje. Het gevoel was er niet echt, hoop dat dit nog verbeterd voor zaterdag.
Het goede leven van afgelopen 2 weken heeft zijn sporen achter gelaten 

Groepsrit met HKU.

Bij Haarzuilen nog even espresso met appelgebak genomen, daarna het tempo iets opgeschroeft.
Bij de Vrouwenakkersebrug afgesprint (gewonnen).

Lekker ritje 

De puntjes weer even op de i zetten na 2 weken lantefanteren!
Was even vergeten hoe ook al weer de wind voelt 

De Monte Baldo op naar Prada alleen.

Met Wilco de Monte Baldo op naar Prada bij het Gardameer.

Wilco's tempo met af en toe even vooruit fietsen en weer terug....Lekker!

http://www.youtube.com/watch?v=JZkx29JSr28.

Filmpje van mij op Youtube met wat foto's. De oude heer is Giannie Motta, winnaar van de grote Giro in een ver verleden.
Ook Teun en Pinarello staan op de foto al is Pinarello wat moeilijk te vinden schuin achter een andere renner 

Terug naar de camping

6^e etappe Gro delle Dolomiti. Bolzano / Bivio/Passo Mendola (tijdsklim)/Mezzocorona/ Ora/ Bolzano.

Vandaag de laatste etappe met nog een klimmetje van ruim vier km. Deze kwam al na 12 km. Er naar toe gereden al pratend met Gerrit Teunis, onze ervaren rot.

Bij de klim rustig de hartslag richting boven het omslagpunt gedirigeerd. In het begin werd ik heel af en toe in gehaald, later niet meer. Ik kwam er steeds beter in. Op 3 km haalde ik Bjorn in die er volledig door heen zat (hij was het eerste stuk met de top meegereden) en weer geen lucht had. Ik ging steeds harder en ging al sprintend met een hartslag van 180 over de streep. Alles gegeven, meer zat er niet meer in, maar super tevreden over de opbouw. Tijd 12 min 52.95 sec.

Boven op Bjorn gewacht die helemaal kapot was. Hem even verzorgd en ondersteund. Daarna zijn we rustig afgedaald en al peddelend, pratend en foto makend richting de bevoorrading op 50 km van de rit gereden. Iedereen was in een opperbeste stemming want het zat er eigenlijk op. Nog een kleine 50 km bijna vlak. Er stond bij de bevoorrading een grijze man met een geel shirt die zo´n beetje verafgood werd. Het bleek Giannie Motta te zijn volgens Gerrit, (winnaar van de grote Giro) maar even een fotootje dan. Na de bevoorrading achteraan gestart. Samen met Gerrit het gas erop gegooid om voor in het peloton te belanden, dicht op de auto. Ik wilde vooraan Bolzano binnen rijden. Dit lukte.

Nog een laatste maaltijd en het zat erop. Bianca en Youri kwamen ook nog even langs. Daarna afscheid nemen en naar de camping.

De Giro delle Dolomiti was een goed georganiseerde koers waar ik in het begin even aan moest wennen vanwege de rustige stukken en lange pauzes. Al snel ben ik dat gaan waarderen en heb dan ook verschrikkelijk kunnen genieten. Wel jammer dat het weer niet helemaal mee zat de donderdag en de vrijdag en we niet het volledige programma hebben kunnen draaien. Zeker de rit van donderdag was een topper geweest. Het leuke is dat je de klimmen lekker volle bak kan gaan en niet zoals met de Marmotte jezelf  moet blijven sparen. Wel goed recupereren natuurlijk.

Uiteindelijk op de 156^e plaats geëindigd.

Naar de 6e etappe GDD

5^e etappe Giro delle Dolomiti. Prato/ Stelvio 6km onder de top en terug.

Vandaag stond de Stelvio op het programma en omdat dat niet echt in de buurt is van Bolzano moesten we starten vanuit Prato waar we met de auto naar toe moesten.

Toen ik daar heen reed zag ik al witte bergtoppen her en der. Dat beloofde weinig goeds. Ter plaatse werd het bevestigd. We mochten de pas niet over en maar tot 6 km onder de top de Stelvio oprijden en dus niet doorrijden richting Bormio. Kon dus niet mijn tijd vergelijken met 3 jaar geleden toen ik 2:05 reed wat tevens mijn eerste Alpenbeklimming was.

Met inrijden deed de snelheidsmeter en de RPM meter het niet van de HAC, wat een geklooi. Dus geen snelheidsgegevens van deze rit. Om 10 uur vertrokken we vanuit het dorp en op de gebruikelijk streep ging de tijdsmeting in. Erg snel na het begin dus.

Kreeg mijn hartslag in het begin niet lekker omhoog. Zag dat er veel mensen toch snel startten. Rustig in mijn ritme komen bedacht ik me. Dit ging zo tot aan Trafoi. Even na Trafoi voelde ik iets aan mijn zadel trekken. Het was Henk (van WV de Zwaluw). Zij waren achteraan gestart (ik trouwens ook bijna) en kwamen in een lekker tempo voorbij. Inhaken dus. Nu kreeg ik mijn hartslag wel weer omhoog en kon ik vrij maximaal rijden zonder mezelf op te blazen. We waren net de drie Musketiers en vlogen overal langs. Op een gegeven moment ging het wat minder met Bjorn, hij had sinds gisteren wat last van adem tekort. Misschien heeft hij in het begin van de week te veel gegeven of misschien is het wat anders. Wie zal het zeggen!. Hij moest dus afhaken en Henk wilde bij hem blijven. Ik kwam er 100/200 meter voor te zitten. Ik probeerde even een gelletje te nemen. Dit ging niet echt lekker. Moest even mijn hartslag iets laten zakken om weer op adem te komen. Toen kwamen Henk en Bjorn weer langszij. Bjorn zei dat het nog maar 2 was, ik had het bord gemist, wat even een meevaller was! Dus gooide ik nog even het gas er flink op voor een mooie tijd. Dat werd 1 uur 11 min en 35.3 sec.

We konden warme kleren aan doen bij het restaurant 6 km onder de top. Ik had gewoon koude voeten, ook doordat ze nog niet volledig droog waren van gisteren. Maar zonder verse kleding was het niet te doen. Het was echt koud. Het uitzicht op de besneeuwde haarspeldbochten boven ons was fantastisch dus even een paar fotootjes gemaakt.

Toen konden we afdalen. Ondershirt, Koersshirt, windjasje, armstukken, regenjasje en lange onderhandschoentjes (gewone handschoenen waren ook nog vochtig). Al die keren dat ik het in de zomer altijd meenam richting bergen dacht je dat je het toch niet zou gebruiken. Hier de primeur. Deze afdaling was heerlijk! In het begin de haarspeldbochten en later de mooie lange rechte stukken waar we 75 km per uur (werd mij verteld) over heen stuurde.

Pasta en terug naar de camping.