Voorjaarswedstijdje CTWT op de Nedereindseberg.

Niet veel man aan de start met als gevolg dat het wat vaker stil viel. Ondanks het kleinde peleton probeerde iedereen het toch wel een keertje. Dat hield de koers levendig. Alleen werd de groep vluchters nooit groter dan 2-3 man waardoor het verdraaid lastig was om uit de greep van het "peleton" te blijven. Meestal mochten ze blijven rijden op een controleerbare afstand. Laat maar zwemmen.

Op de bult bewust vaak beetje doorgetrokken en verder ook behoorlijk actief geweest. Wilde niet dat we naar de streep zouden rijden met allemaal frisse mannen. Paar keer voorzichtig geprobeerd in de hoop dat er 2-3 man aan zouden sluiten. Maar telkens was dat er maar 1 of 0. Vlak voor het einde nog 1x serieus weggesprongen en ik zag dat Gerjan er (weer) aankwam. Hem opgewacht en toen hij erbij was doorgetrokken om daarna kop over kop door te gaan. Uiteindelijk een bijna succesvolle uitlooppoging. Volgens m'n klok zou het alleen nog wel lang duren om weg te blijven en het gaat werd wat kleiner. Dus toen hebben we maar besloten om ons terug te laten zakken om nog een kans te maken in de sprint. Niet wetende dat erachter toch blijkbaar wel stevig gewerkt moest worden om het gat te kunnen dichten (hoorden we later). Terug in de groep hoefden we ineens nog maar 2 ronden. Mmmm dan had die poging misschien toch kans van slagen gehad.   Maar goed, erachter had iedereen dus ook wat werk moeten verzetten.

In de laatste ronde gezorgd dat ik goed van voren op de bult zat, maar ik wilde niet als eerste naar boven zijn. Gerjan trok door en toen ik zag dat we een klein gaatje hadden riep ik "Rijden!!!". Nam van hem over en gaf weer af voor de laatste bocht. Was precies genoeg om Otto er niet bij te laten komen. In de laatste bocht viel Gerjan wat stil en kon ik niet meer wachten dus ben eroverheen gegaan en heb niet meer omgekeken. Toch leuk dat Gerjan en ik uiteindelijk weer met z'n 2en wegkwamen.

m'n eerste fietsprijs sinds een kleine 20 jaar.

Nog wel even langs moeders. Het is tenslotte moederdag. Alleen niet de bloemen afgegeven. Wel even een vaas meegenomen om ze zelf in te kunnen zetten

inrijden voorjaarswedstrijdje CTWT.  Alvast 1x de bocht richting de finish met >50km/h genomen om te kijken hoe die loopt. Je weet het nooit he

Fysio - weer wat nieuwe oefeningen omdat ik nog wat last heb bij bepaalde bewegingen richting de uitersten.

Beetje last van een opkomende zere keel. Dat betekent meestal dat ik snotverkouden wordt OF in vorm begin te raken.

Ronde van Brabant Liessel

7 CTWTers aan de start bij wat voor mij m'n eerste echte omloop wordt. 125km afzien. Altijd weer die twijfel over de kledingkeuze. Het was nu droog, maar dat zou het waarschijnlijk niet blijven. Aan de start stond dan ook van alles. Van volledig ingepakt t/m overschoenen tot korte broek en mouwen. Bij de eerste neutrale km's naar voren gereden. Dat ging best goed. Veel peletonervaring heb ik niet en met 180 man aan de start is toch net even wat anders dan een trainingswedstrijdje.

Kon makkelijk meerijden, maar het was wel noodzakelijk geconcentreerd te blijven. Vooral bij wegversmallingen en auto's die aan de kant gestuurd waren werd er nogal eens in de remmen geknepen om vervolgens volle bak weer op gang te schieten. 1 x ging het mis. Ik zat uiterst links op het kantje en de renner rechts van me komt naar links. Ik kan nergens heen, hij komt tegen me aan en valt. Tijdens zijn val raakt hij hard m'n been met volgens mij z'n trapper. Hopelijk is hij er goed vanaf gekomen. Op een gegeven moment krijg ik het gevoel dat als het zo door gaat ik geen eens moe ben als we aan de finish komen. Fout!

Soms laat ik me wat naar achteren drummen, vooral op de smallere wegen vind ik het lastig om m'n plek voorin te behouden. Met als gevolg dat ik daarna weer naar voren moet rijden. Ik probeer zoveel mogelijk gebruik te maken van anderen die hetzelfde doen en soms rij ik zelf door de wind naar voren. Dan breekt het. De 3 man voor mij rijden er nog voor om het dicht te krijgen en geven 1 voor 1 af. Ik mag het laatste stuk dichtrijden en geef hard gas om er snel bij te geraken. Pfff gelukt.

Tot nu toe heb ik nog geen 1x achterom gekeken. Te geconcentreerd op de wielen voor me. Als ik dan toch achterom kijk ben ik tot m'n verbazing de laatste renner van de groep. Paar honderd meter achter ons rijdt de andere helft van het peleton. Niet al te veel later zullen de meeste de aansluiting weer vinden.

Uiteindelijk sneller dan verwacht zijn we bij de lokale omlopen. Nog 3x iets meer dan 9km en dan heb ik hem uitgereden. Bij het eerste open stuk in de wind gaat het weer op de kant en ik moet alle zeilen bij zetten om er bij te blijven, maar het lukt. Zo de eerste ronde overleefd! Nog 2. Door start/finish rijdt makkelijk en ik gebruik het om op adem te komen. Dom, ik had daar naar voren moeten rijden. Nu komen we weer op het open stuk en het gaat weer op de kant. Ik houd het, ik houd het, 1m, 2m, poef 10m. Ik ben eraf.   Dat was het dan denk ik. Met een andere renner rij ik rustig verder. Hij vraagt of we zullen wachten op de groep achter ons of dat we door zullen rijden. Groep achter ons??? Ik dacht dat wij de laatsen nog in koers waren. Rustig rijden we door totdat de groep achter ons langszij komt. Ik pik in en kan hier nog wel aardig meedraaien voor de laatste 1,5 ronde. Uiteindelijk sprint ik nog half mee. 

78e!   Toch niet slecht voor een eerste omloop.

Zoals gebruikelijk redelijk vroeg wakker. Ipv in bed te blijven liggen en daarna heel lang ontbijten voor de verandering maar eens beetje op tijd opgestaan en een rondje gaan trappen. Het is tenslotte nog maar 7 weken tot de Transalp! Volgens de buienradar zou het precies goegaan mocht het gaan regenen.

Eerst lekker op cadans windje mee en daarna flinke wind tegen terug. Heerlijk even een frisse (loop)neus gehaald. Het was nog verdraaid koud.

Fysio

Fysio

Dag 3

Dit jaar zijn we 3 dagen in de Harz, dus hebben we een extra lusje bedacht om uit te fietsen. Voor de verandering rijden we de weg richting Wildeman "Das Klein Tirol" en slaan rechtsaf richting Bad Grund. Eenmaal richting Ostenrode is het echt nieuw voor ons. Mooi om te zien hoe een soort natuurlijke rotswand om deze plaats heen ligt. De route door Ostenrode is niet de mooiste, omdat we deels door industriegebied rijden. Maar eenmaal Ostenrode uit wordt het weer rustiger en krijgen we weer een mooie klim voorgeschoteld. De weg is wel breed, waardoor je je soms vergist in het stijgingspercentage. Maar het is hier stil en mooi! Halverwege schieten we nog even een groepsfoto op de stuwdam. Eenmaal boven is het welletjes. Wat volgt is de bekende weg naar huis. We mochten onze kamers tot 's middags aanhouden dus we kunnen nog lekker even douchen voordat we weer naar huis moeten.

Dag 2

de dag begint iets bewolkter dan gister, maar aan 't gloeien van m'n armen te voelen is dat niet zo erg. Koud is het nog alleszins en de armstukken gaan vanaf de start in de achterzak bij de windstopper Vandaag staat de "Koninginnerit" op het programma. Die voert ons naar het hoogste punt van de Harz, de Brocken.

Berndt wil met ons op de foto zegt hij en daarom rijdt hij een stukje mee met de auto. Of we even willen volgen. Het blijkt een flauwe grap te zijn, waardoor hij ons over een 20% weggetje voert.  Als de flauwekul over is kunnen we met het echte werk beginnen. Vanuit de garage rijden we direkt de Hahnenklee op. Een pittige klim die ons naar de eerste trap van 600m brengt. Ik gebruik hem om lekker los te fietsen en doe vooral niet te gek. Na een korte afdaling komen we bij de volgende trap naar zo'n 800m hoogte. Deze luistert naar de indrukwekkende naam Steile Wand. Afgelopen 2 jaar heb ik me hier op getest. Ik heb er helemaal geen zin in. Volle bak zo'n klim oprijden die af en toe piekt richting de 10% met vaak nog wat wind in de snufferd is helemaal niet leuk. Dat gaat alleen maar pijn doen.

Als de klim is begonnen betrap ik mezelf erop dat ik stiekum toch weer enorm aan het doortrappen ben. Wanneer het meer begint te stijgen draai ik het gas verder open. Ik heb niet het gevoel dat het harder gaat dan vorig jaar. Wel staat de wind weer ongunstig. Waar het afvlakt krijg je nauwelijks rust, omdat daar juist de wind tegen staat en vrijer spel heeft. Ik heb geen idee waar de rest zit. Ekko zal wel vlak achter me rijden, maar ik ben vooral met mezelf bezig. Dus echt weten doe ik het niet. 3x denk ik tegen beter weten in dat ik er ben na de volgende bocht. Als het dan eindelijk zover is moet ik toch echt even flink over m'n stuur hangen. Als nu nog iemand zegt dat het er bij mij makkelijk uitziet (Achteraf heb ik ondanks het slechte voorjaar toch een tikkie harder gereden volgens mij)

Al snel komt de rest 1 voor 1 boven en met de groep weer compleet gaan we op voor de volgende trap. 1142m. Vlak voor Elend begint de klim eigenlijk al. Maar voor mij begint de Brocken pas echt bij de slagboom waar auto's niet meer verder mogen. Hopelijk hebben ze dit jaar de Strasseerneuerung afgerond tot boven. Het zal wel niet. Ekko verdwijnt langzaam uit zicht. Die heeft er zin in. Denkt zeker dat ik hem net als vorig jaar op het laatste steile stuk nog ga proberen te achterhalen Dit jaar niet. Vind het wel mooi zo. Ben lekker aan het genieten van bos en de klim. Tot onze verbazing is het asfalt prima. Blijkt dat alleen de laatste 2 km nog oud asfalt zijn .  Na de laatste spoorovergang, waar het erg druk wordt met wandelaars die niets met fietsers hebben hoor ik luid geschakel achter me. Dat kan er maar 1 zijn. Stijn is in aantocht. Zonder om te kijken zet ik aan om daarna weer wat rustiger te doen. Dan hoor ik "Bitte, Bitte!!". Hij geeft niet op en maant de wandelaars aan de kant. Nog een keer op de pedalen staan dan. Het is hier 'het steilst dus dat resulteert meteen in een hoge hartslag. Vlak achter me komt Stijn hijgend boven. Topprestatie als je bedenkt hoeveel km hij dit jaar gefietst heeft. We hebben mazzel dit jaar en het is heel helder op de Brocken. Mooi om te zien hoe de koolzaadvelden heb landschap bont kleuren.

Met het nieuwe asfalt is dalen weer bijna leuk. Nog wel even opletten voor de wandelaars. Eigenlijk moet je deze op een doordeweekse dag beklimmen denk. In het drukke Braunlage stoppen we "even" voor een lunch om ons daarna op te maken voor de laatste klim. De Sonnenberg via St Andreasberg. Dat betekent eerst dalen naar een ...tadaa: stuwmeer!  Om dan km's met 1 a 2 procent te stijgen totdat we in St. Andreasberg echt aan de bak mogen. Na het dorp (waar we gesplitst hadden in de steile route en de extra steile route) komen we weer samen en krijgen we nog een paar extra stukken omhoog voor onze kiezen. Ik had Corinne die er inmiddels aardig doorheen begint te zitten beloofd dat we alleen nog maar naar beneden moesten: "Als het weer omhoog gaat, duw ik je wel"! Kennelijk heb ik een slecht geheugen, want ik kon dus nog 2-3 keer extra aan de bak.

Dan volgt toch eindelijk de lange snelle afdaling naar huis. Heerlijk!!! Het laatste stuk via Wildeman naar Lautenthal vind ik het welletjes, maar Ekko, Rob en Stijn hebben er nog wel zin in en gaan er nog even voor. Als dan na een tijdje Chris van mij overneemt roep ik naar hem of hij animo heeft om het gat dicht proberen te rijden. Echt enthousiast is hij niet, maar toch zet ik me weer op kop en schakel bij. Het daalt hier af en toe 1 tot 2%, dus dit rijdt lekker. Ik moet volle bak rijden om het gat nog dicht te krijgen. De 3 koplopers zijn inmiddels naar elkaar aan het loeren, waardoor het een verassing is als wij voorbij stormen  Ik trek door tot het bordje Lautenthal in zicht is. De benen lopen vol, maar Harm springt uit mijn wiel om het werk af te maken. Helaas schiet hij uit zijn pedaal waardoor het geen echte sprint meer wordt. Gelukkig blijft wel iedereen overeind.

Wederom trakteren we ons op een door Frau Berndt gemaakte taart met een groot glas Hefe Weisse

Dag 1 van 't trainingsweekendje Harz met de Nippeldraeiers

Dit jaar al weer de 4e keer dat we afreizen naar de Harz. Al 3x beloond met mooi tot zeer warm weer. Zou het dit jaar dan weer...?

Vrijdag net te lang doorgewerkt, Stijn gesmst dat ik wat later was, spullen in de auto gedonderd (waarom zou je ook van te voren inpakken), Stijn opgepikt en in gestrekte draf richting Deutschland. Op de gebruikelijke Baustellen na een voorspoedige reis en een kleine 5 uur later zaten we aan de Hefe Weisse in de Zwergenstube met de andere 5 die ook net gearriveerd waren. Weersvoorspellingen voor de volgende dag zagen er goed uit, maar zondag zou ook prima worden. Daarom besloten om de koninginnerit naar de Brocken op zondag te doen.

Aangezien we een extra dag hadden vanwege Koninginnedag konden we het 1e rondje wat langer maken. Was ook wel zo fijn om niet meteen met die bokkesteile klim richting Seesen te hoeven beginnen. Dus eerst langs een van de vele stuwmeren richting Langelsheim. Lekker lostrappen met voornamelijk een flauwe afdaling van 1 a 2 procent. 10km verder in Langelsheim konden meteen alle knie- en armstukken uit. Het is warm en niet zo'n klein beetje ook!!! Op de terugweg richting Lautenthal door Wolfshagen worden we beloond op een fantastische klim. Het is hier zo stil en mooi! De weg steigt lekker flauw tot een procentje of 6 max. en eindigt in een snelle afdaling met mooi lopende bochten. Ik weet meteen weer waarom de vorige 3 weekenden hier zo top waren.   Deze toevoeging is de moeite waard.

Na de afdaling moeten we dan toch echt aan de bak richting Seesen. Het waarschuwingsbord met 15% staat er nog steeds. Ondanks dat ik me voorgenomen heb niet te gek te doen merk ik dat ik toch het gaatje met Ekko en Stijn dicht aan het rijden ben. Even staan op de pedalen en ik ben er bij. Nou kan ik niet meer terug. Dat wordt het eerste rood in de grafiek. Even wachten op de rest en dan in een flow naar beneden. Zowaar komen we een groep andere fietsers tegen, wat hier eigenlijk een zeldzaamheid is.

Via Seesen gaat het naar Bad Grund. Een km of 8 omhoog die heel flauw begint en langzaam overgaat in een echte klim. Grasland wordt langzaam weer bos en uiteindelijk worden de loofbomen weer naaldbomen. Alle soorten groen komen voorbij. Het gaat best lekker. Niet overdreven intensief, maar ik kan er een lekker tempo op nahouden. Na een korte afdaling duiken we linksaf richting Wildeman. In plaats van door te rijden naar Lautenthal gaan we via het Spiegeltal omhoog. De ontdekking van vorig jaar. Een smal weggetje dwars door het bos die ons naar de top van de Hahnenklee brengt. Heerlijk om op het gemak omhoog te peddelen.

Inmiddels is het gewoon heet! Dus tijd voor lunch. Wat volgt is een intensieve afdaling naar Goslar waar de 11 van pas komt. Na de lunch moet we via de wat drukkere weg omhoog naar de Okertalsperre (de zoveelste stuwdam hier). Volgens de ietwat bemoeizuchtige eigenaar van het pension waar we zitten is deze dicht vanwege wegwerkzaamheden. Als echte eigenwijze Hollanders gaan we eerst zelf kijken. Gelukkig kunnen we gewoon over de dam. Gevolg was wel dat de weg er naar toe bijna autovrij was. Heerlijk. Er rest ons nog 1 klim en dan is het alleen nog maar afdalen naar het terras. Een vervelende tegenwind zorgt ervoor dat er weer wat rood in de grafiek komt.

Als we bijna terug zijn met een grote smile op ons gezicht van de afdaling wordt het tempo opgeschroefd. Na een stevige kopbeurt geef ik net op tijd af om even uit te blazen. Bij het zien van het bordje Lautenthal ben ik weg. Die is voor mij!

Op het zonovergoten terras bij de familie Berndt trakteren we ons zelf op een grote Hefe Weisse en een door mevrouw Berndt zelfgemaakt Kuche. Heerlijk!!!

Fysio

La Doyenne 2012

Na vorig jaar de "korte" editie van deze tocht gereden te hebben, dit jaar besloten de Full Monty te doen. Op papier maar liefst 271km en 4788hm. Dat zou een nieuw record aan km's worden. Met Ekko, Bas en Harm om 7uur sharp gestart. Het was fris, maar droog. Ik had erg veel zin in. Eerst maar eens naar de 1e verzorging rijden. Op je teller kijken en dan denken "oh, we moeten nog 271km" is niet goed voor de moraal.

Er zijn ontzettend veel buitenlanders. Net zoals bij de RVV rijden vele vandaag de tocht om morgen live de profs te aanschouwen. Met name Italianen, Spanjaarden, Engelsen en Fransen zijn ruim vertegenwoordigd. Vele hebben volgers bij zich en gedurende de dag zien we toch best een hoop Italianen in een busje verdwijnen. Niet genoeg Grinta blijkbaar Het zou verleidelijk blijken om te vragen of wij ook niet mee mochten.

Bij de eerste verzorging begint het regenen. De regenjacks die net uit zijn kunnen meteen weer aan. Snel na de stop volgt de splitsing. Ekko die eigenlijk de korte afstand zou rijden kiest voor 120km extra afzien. Top! Maar weet je het wel zeker?

Wat volgt is een slopend stuk naar Bastogne. Die maakt la Doyenne zo mooi. Straks op de St. Nicolas gaat elke km die je hier te hard hebt getrapt tellen. We hebben een stevige wind tegen, het gaat continu op en af. Voor je zie je de brede weg omhoog lopen en daarachter zie je de volgende heuvel ook alvast opdoemen. Over het parcours rijden verspreid groepjes die achter een brede rug van een kopman proberen te schuilen. Eenlingen worden opgraapt en soms genadeloos weer achtergelaten in de stevige wind en koude regen.

Bij de verzorging eet ik weer gretig van de honingwafels en de suikerwafels. Die zijn gewoon lekker en er moet een hoop brandstof vandaag op het vuur om het warm te houden. Het grootste probleem voor mij is vandaag koude handen. M'n handschoenen zijn onderhand nat en ik heb steeds minder gevoel in m'n vingers. Harm heeft hetzelfde probleem en ik moet hem helpen om z'n regenjack dicht te ritsen. Bij mij gaat schakelen moeizaam en dat vraagt soms om wat inventiviteit. Zelfs m'n gezichtspieren worden stijf van de kou. Met het immiteren van wat brommergeluiden probeer ik het weer wat soepel te krijgen. Met een Engelsman heb ik onderweg de discussie of dit idioot is of heroisch. We komen tot de conclusie dat het volgslagen idioot is, maar wel een heroisch verhaal gaat opleveren. Zo een die je over een aantal jaar nog herinnerd.

Vanaf nu hebben we de wind lekker in de rug en schiet het wat meer op. Op een gegeven moment zien we zelfs droog wegdek! Het zonnetje prikt door de wolken en het wordt zelfs een soort van aagenaam. De regenjacks hebben weer een plek gevonden in de acherzak en de moraal is weer stijgende. Als we na de Stockeu weer door Stavelot komen eten en drinken we wat warms in een broodjeszaak. Oh wat is dat lekker. Even van die fiets en lekker zitten. De tussenstand wordt opgemaakt. We hebben nu 4 hellingen gehad en moeten er nog 7. En dat na 180km. Dus nog 91 te gaan. Wat??? 4 hellingen? Tja, de rest telt zeker niet voor de profs, maar mijn benen zeggen iets anders.

Na de pauze draai ik vierkant op de Haut Levee met een panini die in de weg zit. Gelukkig weet ik dat dat wel goedkomt. En ja hoor op de Rosier trap ik weer lekker. Ik voel me nog goed. Merk wel dat ik moe wordt, maar het gaat allemaal nog een soort van "makkelijk". Ook de Maquisard loopt lekker. Alleen dan komt de Mont de Theux. Hoe goed je je ook voelt, dit blijft een ontzettende rothelling. Ik vind hem lastiger dan de Redoute. Hij eindigt steil met zeer slecht lopend asfalt. De andere jongens denken er net zo over.

Dan de Redoute. Dit is de 2e helling met tijdwaarneming. Ik had me voorgenomen om me daar helemaal niks van aan te trekken. Toch kan ik het niet laten om wat harder door te rjiden en pers er voor de vorm nog een sprintje uit bovenaan. Niet tot het gaatje, maar echt veel harder zou dat waarschijnlijk toch niet gaan. Op de Redoute staan nog meer campers dan vorig jaar. Morgen zal het hier wel druk worden. Helaas krijgen we bovenop de 3e hagelbui van die dag te verwerken. Het levert een fantastisch uitzicht met donkere wolken, regensluiers en zon op. Maar ook weer steenkoude handen en natte benen.

Nu nog maar 2 hellingen en dan zijn we er. We worden nog even door industrieel Luik en langs het stadion van Standard Luik geleid. Het is zo lelijk dat het bijna mooi is. De St. Nicolas is de laatse helling. M'n handen zijn inmiddels zo koud dat ik niet kleiner kan schakelen. Probleem met SRAM is dat als je half schakelt je zwaarder schakelt ipv lichter. Dan maar wat harder rijden. Je moet toch wat. Na de St. Nicolas hoeven we alleen nog maar even de finishstraat uit te rijden. Ook dit jaar komen we tot de conclusie dat die nog venijnig omhoog loopt.

Uiteindelijk is daar weer de aankomst. Onder applaus worden we binnengehaald en krijgen een mooie glimmende medaille! Daar doe je het toch voor. Rapha beloont ons ook nog met een strak shirt. Dit belooft morgen een heerlijke dat op de bank te worden om naar de profs te kijken.

ps we hebben er zo lang over gedaan dat de batterij van m'n Garmin 7km voor het einde er mee ophoudt. Door de regen klopt de hoogtemeting ook niet helemaal meer.

Fysio

Fysio voor de schouder

Teutoburgerwald tocht

Eerste uurtje was nat en koud, maar als snel zorgen de klimmetjes voor wat verwarming. Na 7km al een lekke band van Bas. Gelukkig de enige van vandaag. Des te verder we van Ibbenbueren afkwamen, des mooier werd het weer. Na 50km kon het regenjack uit. Alleen warm is het vandaag nooit geworden en op sommige stukken stond de harde wind erg vervelend.

Klimmetjes gingen makkelijk. D'r zit weinig echt steil werk in en kon het grootste gedeelte wel op de macht oprijden. Aan het einde was de energie wel een beetje op. Eigenlijk wat te laat gegeten. Afstand zou 115km zijn, maar bij de post stond een bordje met 110km. Het werden er dus 118. Die laatste 8 waren er eigenlijk 8 te veel. M'n handen waren ook te koud geworden om snel wat te eten te pakken.